Καλεσμένος στο G.S.S.G radio (4/5/16)

Συνέντευξη για την διαδικτιακή ραδιοφωνική εκπομπή του G.S.S.G radio. (Η συζήτηση ξεκινάει στο 42:00)

 

"Νεραϊδοπαρμένοι" - "Fairy Stricken"

Ακολουθώντας τη Βικτωριανή παράδοση, που θέλει τις μέρες (και κυρίως, τις νύχτες) των Χριστουγέννων να αποτελούν την πλέον κατάλληλη εποχή για την αφήγηση ιστοριών φαντασμάτων και μυστηρίου, αποφάσισα να μοιραστώ κι εγώ μαζί σας μια τέτοια ιστορία.

Έχει τον τίτλο "Νεραϊδοπαρμένοι", και μπορεί να μην είναι μια κλασική ιστορία με φαντάσματα, όμως έχει αρκετή σχέση μ' αυτά, για δύο τουλάχιστον λόγους:  1ον- αφού γυρίστηκε, κατά τη διάρκεια ενός μικρού εύθυμου διαλείματος από μια πραγματική έρευνα στα πλαίσια των εξορμήσεων της Urban Tales, τον περασμένο Απρίλιο, σε κάποιο φημολογούμενο "στοιχειωμένο" μέρος της Ελλάδας, και 2ον- καθώς περιλαμβάνει και ένα μικρό ηχητικό ντοκουμέντο από πραγματική καταγραφή ανεξήγητων "κραυγών" από παλιότερη έρευνά μου σε κάποιον άλλον χώρο, που επίσης έχει τη φήμη του "στοιχειωμένου"...

Σημείωση: Η διάρκεια του φιλμ είναι μόλις 9 λεπτά, και τυπικά αποτελεί το σκηνοθετικό μου ντεμπούτο, oπότε φροντίστε να δείξετε την απαραίτητη επιείκεια -άλλωστε γυρίστηκε μέσα σε λιγότερο από μιάμισυ ώρα, με πολύ αυτοσχεδιασμό και διάθεση για χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Και ανάλογος ήταν και ο χρόνος που αφιερώθηκε στη σύνθεση και ηχογράφηση της (αυθεντικής) συνοδευτικής μουσικής. Όπως και να'χει, ελπίζω με κάποια καλή αίσθηση να σας αφήσει στο τέλος...

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία και τον Αντώνη χωρίς τη συμβολή των οποίων δε θα είχε γυριστεί (είναι εξίσου δικό τους το φιλμάκι, όσο και δικό μου), και προκαταβολικά όλους εσάς που θα κάνετε θετικά σχόλια...

Καλά Χριστούγεννα!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(English version)

Following the Victorian tradition of sharing "ghost" and "mystery" tales in the days (and mostly, the nights) of Christmas, I have decided to share one such tale with you.

It's title is "Fairy-Stricken" and it may not be considered a classic tale with ghosts, but it is much related with them, for at least two reasons: a) Since it was shot last April, during a short joyfull break from a real investigation that was taking place as part of the Urban Tales project at a reputedely "haunted" location in Greece, and b)
because it contains a short audio document of a real capture of some unexplained "screams" from an earlier investigation of mine
at some other place, again with the reputation of being "haunted"...

Note: The duration of the film is just about 9 minutes, and typically it may be considered as my debut as a director, so be kind in your judgement - besides, it was shot within less than 1,5 hour, with plenty improvisation and mood for humor and self-sarcasm. And an equal time had been spent for the composition and recording of the original score. In any case, I hope it will leave you with a nice sense in the end.

              (remember to click on the English subtitles) 

I have to thank Maria and Antonis, without the contribution of which it would not have happened (the film is equally their as much as mine) and in advance all of you that will leave nice comments...:)

Merry Christmas!

Δύο νέες συνεντεύξεις (Σεπτέμβρης'15)

Nέες συνεντεύξεις που δημοσιεύτηκαν τον Σεπτέμβρη σε δύο περιοδικά...

 

- Συνέντευξη στον Αντώνη Αντωνιάδη για το περιοδικό Nimbus

 Μικρό απόσπασμα

(Το περιοδικό μπορεί κανείς να το προμηθευτεί από τις εκδόσεις Locus-7)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

- Συνέντευξη στην Ελλάδα Κράλλη για το περιοδικό akRa

akRa: 
Ανακαλύπτοντας τους κόσμους σου μέσα από το γκρίζο τοπίο του Death Disco παρατήρησα ότι είσαι άνθρωπος που τείνει προς το ανεξήγητο. Είχες πάντα τέτοιες τάσεις από παλιά;

J.B.:
Προφανώς αναφέρεσαι στις δύο φωτογραφικές εκθέσεις με τις οποίες τον τελευταίο χρόνο συμμετείχα σε κάποια events στο Death Disco: την πρώτη προσωπική μου φωτογραφική έκθεση, με τίτλο «Mystical Faces, Mysterious Places» και την έκθεση «Spectres of Time», που παρουσιάσαμε από κοινού με την Μαρία Καλφοπούλου (Hex Angel).
Ναι, είναι φανερό ότι το «ανεξήγητο» ασκεί πάνω μου μια αστείρευτη έλξη. Ανέκαθεν υπήρχε μέσα μου μια φυσική τάση προς αυτή την κατεύθυνση, προς το «μυστηριώδες», το «παράξενο», και γενικότερα, το «άγνωστο»... Βέβαια αυτές είναι έννοιες με παροδική αξία, αφού στην πορεία, κάποτε το «ανεξήγητο» εξηγείται, το «μυστηριώδες» χάνει το αινιγματικό του υπόβαθρο καθώς βρίσκονται οι ζητούμενες απαντήσεις, το «άγνωστο» πλέον γίνεται γνώριμο και το «παράξενο» οικείο.
Στο δρόμο όμως παρουσιάζονται συνεχώς νέα ερωτηματικά, νέα μυστήρια που πρέπει να βρουν τη λύση τους κι έτσι η όλη αναζήτηση ποτέ δεν χάνει το ενδιαφέρον της.
Αυτό είναι άλλωστε που κάνει το όλο ταξίδι (-την αναζήτηση της Αλήθειας-) τόσο γοητευτικό, και διατηρεί έντονη την ανάγκη της έρευνας, που δημιουργεί αυτήν την τάση...

akRa:
Είσαι κυρίως λάτρης του σκοτεινού κόσμου;
Μέσα από κάθε εξερεύνηση προκύπτει και κάτι διαφορετικό;

J.B.:
Γενικά μου είναι ιδιαίτερα προσφιλής η σκοτεινή αισθητική. Το «μυστήριο» που λέγαμε πριν είναι βασικό χαρακτηριστικό που κυριαρχεί στον κόσμο του σκοταδιού, κι αφού αυτό ασκεί πάνω μου τόσο έντονη έλξη, νομίζω πως είναι λογικό να αγαπώ το σκοτάδι.
Ίσως φαίνεται λίγο οξύμωρο για κάποιον που είναι γνωστός ως «Φωτεινός» («Bright»), αλλά στην πραγματικότητα, αυτή ακριβώς η διαδικασία είναι που με τραβάει, το σκοτάδι γύρω μου (/μέσα μου), που σαν εξερευνητής με τη φλεγόμενη δάδα στο χέρι, σιγά-σιγά, καταφέρνω να φωτίσω...
Εκείνο που αποκαλύπτει αυτό το φως είναι νομίζω κάτι διαφορετικό, αλλά ταυτόχρονα και κάτι ίδιο. Είναι εικόνες του ίδιου παζλ, που κομμάτι-κομμάτι μπαίνει στη θέση του.
Ενός παζλ δυναμικού, που φαίνεται να αλλάζει μέσα από την παρατήρηση. Ανά πάσα στιγμή, ο καθένας από μας έχει στο νου μια εικόνα αυτού που παριστάνει το παζλ, την οποία συνθέτουμε, με τη βοήθεια της φαντασίας να συμπληρώνει το κενό που λείπει από τα σκοτεινά, αφώτιστα ακόμη μέρη του. Αυτή την εικόνα αποκαλούμε «πραγματικότητα» και είναι καθαρά υποκειμενική. Και είναι αυτή που αλλάζει, καθώς αλλάζουν και τα κομμάτια του παζλ που φανερώνονται μέσα από κάθε εξερεύνηση. Η αντικειμενική Αλήθεια όμως (το παζλ που ίσως δεν συμπληρωθεί και δεν δούμε ποτέ) είναι πάντα η ίδια...

akRa:
Η φωτογραφία πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε για την
ανακάλυψη αυτών των κόσμων;

J.B.:
Δεν ξέρω αν μιλάμε για πολλούς κόσμους, ή για έναν με διάφορα πεδία, διαστάσεις, πτυχές. Είναι περισσότερο θέμα θεώρησης, αλλά έχει σημασία γιατί όταν μιλάμε για έναν αριθμό από κόσμους, εκείνοι που βρίσκονται έξω απ' αυτόν της «ανθρώπινης λογικής» μοιάζουν απόμακροι, κάτι που γεννά την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, ενώ όταν μιλάμε για έναν, τότε οι άγνωστες και μυστηριώδεις αυτές πτυχές του μπορεί να είναι εδώ, ακριβώς δίπλα μας, να μας αγγίζουν χωρίς να τις βλέπουμε... (-έχεις νιώσει ποτέ μια ξαφνική, ανεξήγητη κρυάδα που σε κάνει απότομα ν’ ανατριχιάσεις;...).
Για μένα, λοιπόν, η φωτογραφία, τουλάχιστον όταν χρησιμοποιείται στα πλαίσια της έρευνας, έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο όχι τόσο στην ανακάλυψη, αλλά στην αποκάλυψή τους...Φυσικά γνώριζα ήδη πως οι άγνωστες αυτές πτυχές του κόσμου ήταν εκεί. Γιατί είναι κάπως ανθρωποκεντρικό να λέμε πως τα όρια του κόσμου εξαντλούνται σε όσα αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας...  
Ποιός είναι ο τελικά ο πραγματικός κόσμος;
Αυτός που βλέπουμε εμείς;
Αυτός που βλέπουν οι γάτες;
Ή αυτός που βλέπει μια μύγα;…
Με τη βοήθεια της φωτογραφίας λοιπόν, και ιδιαίτερα με τη χρήση κάποιων ειδικά επεξεργασμένων φωτογραφικών μηχανών, που καταγράφουν εικόνες από περιοχές του οπτικού φάσματος που δεν μπορεί να συλλάβει το ανθρώπινο μάτι, (όπως το υπέρυθρο και το υπεριώδες) κατάφερα να δω κάποιες απ' αυτές τις «κρυμμένες» εικόνες. Και να τις δείξω και σε άλλους...

akRa:
Ποια μέρη έχεις επισκεφτεί και τι έχεις ανακαλύψει;

J.B.:
Είμαι αρκετά τυχερός να έχω ταξιδέψει σε πολλά μέρη της γης.
Στο απίστευτα μαγευτικό Μπαλί, στο παραμυθένιο Ρατζαστάν των μαχαραγιάδων της Ινδίας, στις εξωτικές Μαλδίβες και την τροπική Ταϋλάνδη, στο Κάιρο και τις πυραμίδες, στο Ισραήλ, στα παράλια της Τουρκίας, και σε πολλές χώρες της Ευρώπης... Αυτό που εύκολα ανακαλύπτει κανείς μέσα από τέτοια ταξίδια, ειδικά σε μέρη με τόσο διαφορετική κουλτούρα και φιλοσοφία, είναι ακριβώς αυτό που λέγαμε πριν, το πόσο σχετική και εύπλαστη είναι η πραγματικότητα...
Αλλά η ερώτησή σου μάλλον αφορά πιο συγκεκριμένα, τα σημεία που έχω επισκεφτεί με βασικό στόχο την έρευνα.
Κατά κανόνα, λοιπόν, με προσελκύουν μέρη με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, που συνοδεύονται από θρύλους, ή και μαρτυρίες για παράξενα φαινόμενα που συνήθως χαρακτηρίζονται ως «παραφυσικά».
Η χώρα μας είναι αρκετά πλούσια σε Ιστορία, θρύλους και παραδόσεις, κι έτσι έχω βρεθεί σε περιοχές σ' όλα σχεδόν τα μήκη και τα πλάτη της...
Από την Θεσσαλονίκη με τους κήπους του Πασά, τα σκοτεινά σοκάκια της Παλιάς Πόλης και τις κατακόμβες της, μέχρι την Ρόδο με το Κάστρο των Ιπποτών και τα δαιδαλώδη λαγούμια στην τάφρο, ή την Κρήτη με τα ιερά σπήλαια και τα ερείπια από τα μεσαιωνικά της κτίσματα, όπως το Φραγκοκάστελλο με τους διάσημους «δροσουλίτες» -όπου πριν από δυόμιση χρόνια κάναμε μια εκτεταμένη έρευνα με τον φίλο ερευνητή, Θανάση Βέμπο. Κι από την Κέρκυρα με τα νησιά-νεκροταφεία, του Βίδο και Λαζαρέτο, που ίσως είναι ακόμα φορτισμένα απ' τους τραγικούς θανάτους χιλιάδων ανθρώπων, μέχρι τη Χίο, -τον τόπο καταγωγής μου-, όπου μέχρι πριν λίγες δεκαετίες λειτουργούσε το παλαιότερο λεπροκομείο της Ευρώπης...
Θα ήταν δύσκολο και μάλλον κουραστικό να συνεχίσω να απαριθμώ όλα αυτά τα μέρη, μια και μιλάμε για πολλές δεκάδες σημεία που μόνος, ή μαζί με διάφορους φίλους και φίλες (συνήθως χρησιμοποιώντας τον τίτλο Urban Tales, όταν λειτουργούμε ως ομάδα) έχω, στο δυνατό πάντα βαθμό, εξερευνήσει...
Ορισμένα μάλιστα απ' αυτά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης που, αν και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, εδώ μπορώ να προσθέσω μόνο επιγραμματικά. Στην Αγγλία και τη Σκωτία, για παράδειγμα, την Κέλτικη Κορνουάλη, και το ατμοσφαιρικό Ντάρτμουρ με τους θρύλους των «δαιμονικών σκυλιών» που στοιχειώνουν τους βάλτους του (στα οποία ανήκει και το «σκυλί των Μπάρσκερβιλ», που έκανε γνωστό ο Conan Doyle), το Έιβμπερι με τα αρχαία μεγαλιθικά μνημεία και τάφους, που πριν από μερικά χρόνια εξερευνούσαμε τη νύχτα μαζί με τον γνωστό συγγραφέα κι ερευνητή Andrew Collins, το Γιορκ με τα πολλά παμπάλαια και ίσως «στοιχειωμένα» πανδοχεία, το Εδιμβούργο με τους σκοτεινούς υπόγειους λαβυρίνθους, τα Χάιλαντς με τους γοτθικούς πύργους, και φυσικά το Λοχ Νες, με τη διάσημη «Νέσι» -η σχέση μου με την οποία τον περασμένο χρόνο απασχόλησε τις Βρετανικές εφημερίδες- και άλλα μέσα, απ' όλο τον κόσμο...
Πολύ νωπές είναι ακόμα οι αναμνήσεις απ’ την πανέμορφη Πράγα, το γειτονικό μακάβριο οστεοφυλάκιο στο παρεκκλήσι του Σέντλεκ, ή το κάστρο Πέρνσταιν, όπου εύκολα ζωντανεύουν μπροστά σου μνήμες από σκηνές της ταινίας Νοσφεράτου (1979).
Αλλά και ακολουθώντας τα ίχνη του ιστορικού Δράκουλα, στη Ρουμανία, μέχρι το κάστρο Κόρβιν, όπου ο έκπτωτος μονάρχης Βλαντ έμεινε για ένα διάστημα φυλακισμένος, και το οποίο εξασφαλίζοντας ειδική άδεια, κατάφερα να επισκεφτώ και να εξερευνήσω μεταμεσονύκτια, παρέα μόνο με τον Ρουμάνο ξεναγό μου...
Αλλά και πως να μην αναφέρω την Ιταλία, και την όμορφη Ρώμη, απ' όπου επέστρεψα με μια εντυπωσιακή καταγραφή κάποιας γυναικείας «οπτασίας» στα Ισπανικά σκαλιά, ή πιο πρόσφατα, τη Σικελία όπου, παρέα με τη Μαρία και τον φίλο, Αντώνη Σκαραμαγκά, περιηγηθήκαμε στους Δαντικούς διαδρόμους των Κατακομβών του Παλέρμο, ανάμεσα σε στιβαγμένες σειρές από εκατοντάδες μούμιες Καπουτσίνων μοναχών!
Είναι τόσα πολλά μέρη κι απ’ όλα αυτά πάντα προσπαθώ να κρατήσω κάτι, ένα μικρό κομμάτι απ’ την ατμόσφαιρά τους. Κάποιες φορές τα καταφέρνω. Κι άλλες πάλι κρατάω και κάτι περισσότερο...

akRa:
Βίωσες αρκετές φορές μεταφυσική δραστηριότητα
και που ακριβώς ήταν αυτό;

J.B.:
Πολλά απ’ αυτά τα μέρη έχουν αφήσει κάποια ίχνη (άλλοτε αμυδρά, άλλοτε εντονότερα) «παραφυσικών» φαινομένων, είτε πρόκειται για φωτογραφίες, ή, σπανιότερα, για καταγραφές ηχητικών ντοκουμέντων.
Τις περισσότερες φορές, αυτά γίνονται αντιληπτά αργότερα, κατά την εξέταση του συγκεντρωμένου, και συνήθως ογκώδους, υλικού -άλλωστε, όπως είπαμε και νωρίτερα, συχνά η καταγραφή φωτογραφιών έχει γίνει με κάμερες που βλέπουν σε περιοχές του φάσματος που δεν μπορεί να αντιληφθεί από μόνο του το ανθρώπινο μάτι...
Εμπειρίες είχα πλούσιες σε παλαιότερες εποχές της ζωής μου, και νομίζω πως έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διεύρυνση του αντιληπτικού μου πεδίου. Μου έδειξαν ότι αυτοί οι διαχωρισμοί του «φυσικού», με το «παραφυσικό» είναι βασικά ανθρώπινες επινοήσεις, με σκοπό να διακρίνουν εκείνο που τη δεδομένη χρονική στιγμή, στον συγκεκριμένο τόπο, μπορεί να εξηγηθεί λογικά και να κατανοηθεί, ή όχι.
Σπανιότερα, κατά τη διάρκεια των ερευνών που κάνω τα τελευταία χρόνια, υπήρχαν και κάποιες ασυνήθιστες εμπειρίες, όπως για παράδειγμα το άκουσμα μιας απόκοσμης κραυγής τη νύχτα στο ερειπωμένο Λωβοκομείο της Χίου, κάποιες γρήγορες κινήσεις-σκιές που έχει τύχει να αντιληφθούμε σε διάφορα μέρη, όπως στο γνωστό σανατόριο (και μεταγενέστερα «Ξενία») της Πάρνηθας, ή ακόμα και κάποια δυνατή ανάσα που ακούσαμε δίπλα μας αρκετά άτομα μαζί, κατά τη διάρκεια μιας κοινής έρευνας με την ομάδα της Greek Paranormal Society, στο διάσημο «στοιχειωμένο» αρχοντικό Κοντού, στα Λεχώνια του Βόλου.
Όμως αυτά είναι απλά εμπειρίες, προσφέρουν βέβαια κάποιες στιγμιαίες συγκινήσεις, αλλά έχουν περισσότερο προσωπική αξία, αφού περνούν μέσα απ’ τα υποκειμενικά αντιληπτικά φίλτρα του καθενός.
Τα δεδομένα που καταγράφονται στα εργαλεία που χρησιμοποιούμε είναι στοιχεία που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, ακόμα κι αν η αιτιολόγηση και ερμηνεία τους σε κάποιο βαθμό επίσης εξαρτάται από το υπόβαθρο του κάθε ατόμου που τα αξιολογεί. Ευτυχώς, κάποιες απ’ αυτές τις εμπειρίες (όπως η κραυγή στο λωβοκομείο) έχουν καταγραφεί και υπάρχουν και ως ντοκουμέντα...

akRa:
Ποιό ήταν το πιο παράξενο μέρος που είχες εξερευνήσει ποτέ;
Τι συναισθήματα κυριαρχούσαν μέσα σου εκείνη τη στιγμή;

J.B.:
Δεν είναι εύκολο να επιλέξω ένα μέρος ως το πιο «παράξενο». Ένα σημείο μπορεί να έχει διαφορετική ατμόσφαιρα και συμπεριφορά, ανάλογα με τη στιγμή και τις συνθήκες σύμφωνα με τις οποίες το προσεγγίζεις. Νομίζω πως η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ερευνητής (που άλλοτε μπορεί να τον κάνει να φαίνεται σαν απλός «παρατηρητής», κι άλλοτε σαν «εισβολέας») επίσης επηρεάζει τη συμπεριφορά του χώρου απέναντί του και το αν τελικά αυτός θα του αποκαλύψει, ή όχι, τα μυστικά του...
Από τα μέρη που μου έρχονται πρώτα στο νου, θα έλεγα πως το νεκροταφείο του Μπόλεσκιν, κάτω ακριβώς από το παλιό σπίτι του Κρόουλι, στη Νότια όχθη του Λοχ Νες, είναι ένας χώρος αρκετά φορτισμένος, που κάποια νύχτα έκανε την αδρεναλίνη να ανέβει λίγο ψηλότερα... Πολύ παράξενο μέρος ήταν και το άλλο σημείο που έζησε ο Κρόουλι, το ερειπωμένο Αβαείο του Θελήματος, στην Κεφαλού. Αρκεί μόνο κανείς να συλλογιστεί τις σκηνές που είχαν διαδραματιστεί μέσα σ' εκείνους τους, γεμάτους γκράφιτι πλέον, ετοιμόρροπους τοίχους... Αλλά περίεργη ατμόσφαιρα υπήρχε και στο παλιό σπίτι που νοίκιαζα πριν από μερικά χρόνια στην παραλία της Σαρωνίδας, για την ακρίβεια, ένα μικρό συγκρότημα ανεξάρτητων δωματίων, απομονωμένο, στη μέση ενός μεγάλου οικοπέδου, γεμάτου από δέντρα, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα... Και μιλάμε για ένα σπίτι ιστορικό, πολλών δεκαετιών, που περιελάμβανε ένα μυστικό δωμάτιο που κάποια στιγμή αποκαλύφθηκε πίσω από μια ραφιέρα στον τοίχο, ένα παλιό πυροβολείο, και γενικότερα, αρκετά στοιχεία που το έκαναν να θυμίζει ταινία της Hammer! Στο διάστημα που έμεινα εκεί, κάποιοι επισκέπτες είχαν παρατηρήσει αρκετά παράξενα φαινόμενα στους χώρους του, μερικές φορές, το ίδιο κι εγώ...
Αυτό που συνήθως νιώθω σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κάποια ένταση, συγκίνηση, αλλά όχι φόβο. Πάνε τώρα σχεδόν τρεις δεκαετίες από την τελευταία φορά που με τρόμαξε κάτι τέτοιο. Κι αυτό ήταν μέσα στο δωμάτιό μου, στο σπίτι που μεγάλωσα, σ’ ένα διαμέρισμα στην Καλλιθέα. Ναι, τα πιο ακραία φαινόμενα τελικά, ίσως να τα έχω ζήσει μέσα στο ίδιο μου το σπίτι...

akRa:
Αυτή η αίσθηση του ανεξήγητου είναι το βασικό
χαρακτηριστικό των ερευνών σου;

J.B.:
Το βασικό χαρακτηριστικό των ερευνών μου είναι η προσπάθεια καταγραφής τέτοιων φαινομένων. Δεν επιδιώκω να δώσω εύκολες και απλοϊκές ερμηνείες, γιατί οι καταγραφές από μόνες τους δεν θεωρώ πως είναι αρκετές για κάτι τέτοιο, ούτε δέχομαι a priori τις παραδοσιακές ερμηνείες που συνήθως τους αποδίδονται. Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι αρχικά να καταγράψω αυτά τα φαινόμενα, κι εκεί δίνω τη μεγαλύτερη βαρύτητα. Με την πάροδο του χρόνου, η συγκριτική μελέτη όλων αυτών των δεδομένων, ίσως μπορεί να βοηθήσει σε κάποια καλύτερη κατανόηση. Αλλά επειδή αυτά τα δεδομένα συχνά ξεπερνούν την σημερινή επιστημονική γνώση, χρειάζεται και μια φιλοσοφική προσέγγιση για κάτι τέτοιο...(αυτή είναι άλλωστε η έννοια του «μεταφυσικού»).
Ωστόσο, οι επισκέψεις μου σε τέτοιους χώρους δεν έχουν μόνο ερευνητικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, προσπαθώ να ζήσω την ατμόσφαιρά τους και, όταν είναι δυνατό, να κρατήσω ένα μικρό δείγμα της. Έτσι, πολύ συχνά, οι φωτογραφίες μου δεν επιδιώκουν να συλλάβουν κάποιο φαινόμενο, αλλά περισσότερο την ατμόσφαιρα που απορρέει απ' τον συγκεκριμένο χώρο. Κάποιες απ’αυτές τις εξορμήσεις άλλωστε γίνονται σε συνεργασία με την ομάδα Time Travel (σ.σ.: δες σχετικό link που παρατίθεται στα comments της συνέντευξης) που έχει διαφορετικούς προσανατολισμούς και βασικά ασχολείται με την αστική εξερεύνηση (urbex).

akRa:
Ghost Hunting : πιστεύεις ότι βγαίνει κάτι αληθινό μέσα
από αυτό ή είναι απλά παιχνίδια του μυαλού;

J.B.:
Το «ghost-hunting», στη σημερινή του μορφή, θα έλεγα ότι μοιάζει περισσότερο με παιχνίδι περιπέτειας...
Στην Αμερική και την Αγγλία υπάρχουν δεκάδες σχετικές τηλεοπτικές σειρές, που μέσα στις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν καλλιεργήσει αυτήν την κουλτούρα, δείχνοντας δηλαδή τις γραμμές μέσα στις οποίες πρέπει να κινείται το λεγόμενο «κυνήγι φαντασμάτων», ποιός πρέπει να είναι ο στόχος, η μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί, οι τρόποι προσέγγισης και τα εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν, κατηγοριοποιήσεις και ονομασίες των διαφόρων φαινομένων που θα πρέπει να περιμένει κανείς να εκδηλωθούν, κοκ...
Τα «φαινόμενα» που παρουσιάζονται σε αυτές τις σειρές ως επί το πλείστον, νομίζω πως είναι τρικ όχι τόσο του νου, αλλά... τηλεοπτικά, που επιστρατεύονται για να διατηρήσουν την αίσθηση σασπένς και αγωνίας, ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού και κατ' επέκταση να διασφαλίσουν την απαραίτητη τηλεθέαση. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, θα τα χαρακτήριζα «φτηνά»... Μια σκιά απ’ το φως του φακού που πέφτει στον τοίχο μπορεί έτσι εύκολα να γίνει «σκιερός», τον οποίον μετά από έναν σύντομο διάλογο («-Την είδες αυτή τη σκιά;» «-ω ναι! Την είδα! Ακριβώς εκεί!»), θα επιβεβαιώσουν πως είδαν όλοι οι παρευρισκόμενοι, ένα έντομο που περνάει μπροστά απ' την κάμερα και αμέσως βαφτίζεται «orb», η ανάσα κάποιου μέλους της ομάδας, ή ο ήχος από το τρίψιμο στο μπουφάν κάποιου «ερευνητή», που καταγράφεται από τα ευαίσθητα μικρόφωνα στο κασετόφωνο ως «evp» κι ερμηνεύεται ως κάποια βολική συνήθως ατάκα, ή λέξη, την οποία έχει ψιθυρίσει ένα αόρατο πνεύμα...
Ίσως ανάμεσα σ' όλα αυτά να υπάρχουν και κάποια πραγματικά παράξενα φαινόμενα, άλλωστε στους χώρους που επιλέγονται, είναι λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, όμως αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει τόσο συχνά. Γι’ αυτό έλεγα νωρίτερα πως έχει σημασία και η προσέγγιση με την οποία πλησιάζει κανείς τέτοια σημεία. Ανάλογες προσπάθειες, όπως ήταν αναμενόμενο, έχουν ξεκινήσει κι εδώ, με δύο-τρεις ομάδες, τις οποίες όσο μπορώ, στηρίζω, είτε με την παρουσία μου ως καλεσμένος σε κάποια επεισόδια, ή και με κάποιες συμβουλές που όταν έχω την ευκαιρία δίνω στα παιδιά, με αρκετά απ’ τα οποία διατηρούμε φιλικές σχέσεις.
Η δική μου προσέγγιση πάντως, αν και σε ορισμένα σημεία, φαινομενικά μπορεί να έχει κάποια κοινά, στην ουσία είναι αρκετά διαφορετική, αφού δεν υιοθετώ όλα αυτά που η κουλτούρα του «ghost-hunting» δέχεται αξιωματικά, όπως για παράδειγμα την ίδια ακόμα την ύπαρξη «πνευμάτων».
Κρίνοντας πάντως απ’ το πλήθος των καταγραφών, φαίνεται πως όταν δεν δεσμεύεσαι από τηλεοπτικές ανάγκες, τότε τα «φαινόμενα» εκδηλώνονται ευκολότερα... Σ' αυτήν την περίπτωση, τα παιχνίδια του μυαλού αρχίζουν μετά. Όταν προσπαθεί ο καθένας να τα ερμηνεύσει...

akRa:
Εκτός από την ενασχόλησή σου με τη φωτογραφία έχεις
προβεί και σε καμία άλλη ανάλογη δραστηριότητα;

J.B.:
Κοίτα, η φωτογραφία είναι απλά ένα κομμάτι της έρευνας, ενώ οι πειραματισμοί μου μαζί της ως Τέχνη (θεματικά photo-shoots, κλπ), ξεκίνησαν σε πιο πρόσφατη εποχή.
Βέβαια για μια σωστή «έρευνα» είναι χρήσιμο να υπάρχει και το κατάλληλο θεωρητικό υπόβαθρο.
Μέσα στα χρόνια, έχω πλέον αποκτήσει μια αρκετά μεγάλη βιβλιοθήκη με χιλιάδες τόμους βιβλίων, η σχολαστική μελέτη των οποίων απαιτεί αρκετό χρόνο –η αλήθεια είναι, μάλλον περισσότερο από αυτόν που τα τελευταία χρόνια καταφέρνω να τους αφιερώνω...
Παράλληλα έχω ασχοληθεί και με τη συγγραφή.
Για πολλά χρόνια υπήρξα συνεργάτης διαφόρων περιοδικών του χώρου της αναζήτησης, κι έχω γράψει κείμενα σε έναν αριθμό από συλλογικά έργα που έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Αρχέτυπο» (Υπόγειες Πολιτείες, Μαγικά Πλάσματα, Απαγορευμένα Βιβλία, Πόλεμος ενάντια στο Matrix, Άλλες Διαστάσεις, Γαία: ο μυστικός μας πλανήτης), και «Άγνωστο» (Φαντάσματα). Επίσης εκκρεμούν κάποιες αρκετά μακροσκελείς, προσωπικές μελέτες, που ελπίζω κάποια στιγμή σύντομα να είναι έτοιμες να δημοσιευτούν.
Σε πιο ερασιτεχνικό επίπεδο, έχω ασχοληθεί και με τη μουσική, αν και αυτό συνήθως είναι κάτι που μοιράζομαι με λίγους φίλους.
Πάντως είμαι αρκετά περήφανος για το σκορ με το οποίο πριν από καμιά 20αριά χρόνια, με τη βοήθεια ενός φίλου (και υπογράφοντας ως Spirits of Yew) είχαμε επενδύσει κάποιο φιλμάκι μικρού μήκους, με τίτλο «Τελευταία Έξοδος» -μια απ’ τις πρώτες Ελληνικές παραγωγές με εμφανείς επιρροές από την αισθητική του γοτθικού ροκ, το θέμα του οποίου επικεντρωνόταν στην ιστορία δύο εκπεσόντων Αγγέλων.

akRa:
Τι σημαίνει για σένα η Τέχνη;
Πως την οριοθετείς σε σχέση με τον ψυχισμό σου;

J.B.:
Για μένα η αληθινή Τέχνη είναι το καθαρότερο ίσως μέσο επικοινωνίας, από τη στιγμή που μπορεί να ανασύρει και να μεταφέρει συναισθήματα. Γι’ αυτό πιστεύω πως αποτελεί τον καλύτερο τρόπο επικοινωνίας με το περιβάλλον, είτε αυτή είναι προϊόν άλλων ατόμων, είτε πρόκειται για εκδήλωση της ίδιας της φύσης... Νομίζω ακόμα πως η Τέχνη είναι που σε βοηθάει να αυτοπροσδιοριστείς, ανάλογα με τις χορδές που ευαισθητοποιούνται και ταλαντεύονται μέσα σου, κάθε φορά που στέκεσαι γυμνός απέναντί της.
Απ’ την άλλη, όταν την χρησιμοποιείς ο ίδιος για να εκφραστείς, στ’ αλήθεια βιώνεις τη θεουργική πράξη της δημιουργίας, μια μαγική δύναμη, που σαν ποτάμι ρέει με ορμή μέσα σου και βγαίνει σαν καταρράκτης για να γεννήσει κόσμους που είναι φτιαγμένοι από αληθινά συναισθήματα...

akRa:
Στην μέχρι τώρα πορεία σου υπήρξαν καλλιτέχνες που
άσκησαν μέγιστη επιρροή πάνω σου
(φωτογράφοι, συγγραφείς, ζωγράφοι, μουσικοί κλπ);

J.B.:
Φυσικά, υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες που θαυμάζω και αγαπώ, και που με επηρέασαν -συνειδητά και μη- σε κάποια φάση της ζωής μου... Ανάμεσα στα ονόματα που έρχονται πρώτα στο μυαλό μου, από συγγραφείς της λογοτεχνίας του τρόμου, κυρίως οι Stephen King και Clive Barker, κι από παλιότερους, οι Arthur Conan Doyle, Bulwer Lytton, Lovecraft, Poe, Cervantes, αλλά και πολλοί άλλοι.
Από ζωγράφους, κυρίως ο Gustav Dore και ο Hans Holbein, ίσως ακόμα και ο Giger...
Όσον αφορά στη φωτογραφία, ο εκπληκτικός Simon Marsden, η προσέγγιση του οποίου στην καλλιτεχνική αποτύπωση ατμοσφαιρικών τόπων είναι μοναδική.
Στη μουσική, οι Dead Can Dance και βέβαια οι κλασικές μπάντες του old school γοτθικού ροκ (Fields of the Nephilim, The Sisters of Mercy, The Mission), αλλά και κινηματογραφικοί συνθέτες, όπως ο πρόσφατα χαμένος, James Horner, και ο Christopher Young...
Σε κάποιο βαθμό, νομίζω πως έχω σίγουρα επηρεαστεί κι από σκηνοθέτες όπως ο Roger Corman και ο John Carpenter, αλλά και ηθοποιούς, όπως οι Vincent Price, Christopher Lee, Peter Cushing.
Όλοι αυτοί με έκαναν νομίζω από πολύ νωρίς να βρω αρκετά φιλόξενο χώρο στη γοτθική κουλτούρα...

akRa:
Ποια είναι τα σχέδια σου για το υπόλοιπο της χρονιάς
και ποιοι οι απώτεροι στόχοι σου για το μέλλον;

J.B.:
Η αλήθεια είναι ότι το 2015, σχεδόν πέρασε πλέον. Ήδη μπορώ να πω ότι έζησα μια αρκετά ενδιαφέρουσα χρονιά, που ελπίζω να συνεχιστεί και στους επόμενους 3 μήνες. Μέσα σ' αυτούς, θα ήθελα να καταφέρω να πραγματοποιήσω όσο γίνεται περισσότερα ταξίδια, στην Ελλάδα, και το εξωτερικό, από αυτά που σχεδιάζω.
Στο κοντινό μέλλον, ελπίζω να ολοκληρώσω και τα projects που παραμένουν ανοιχτά, όπως κάποια από τα σημαντικά βιβλία που λέγαμε νωρίτερα, στα οποία δουλεύω εδώ και αρκετό καιρό.
Αλλά και την επεξεργασία του πλούσιου οπτικοακουστικού υλικού από τα ταξίδια και τις έρευνες που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια, που εφόσον ολοκληρωθεί το μοντάζ, ίσως μπορεί να αξιοποιηθεί ακόμα και ως σειρά ντοκιμαντέρ. Αυτό που μας λείπει κυρίως είναι ο απαραίτητος ελεύθερος χρόνος, αλλά νομίζω πως σύντομα θα βρεθεί.

…………………………………..

*συνέντευξη: Ellada Kralli
** επιμέλεια: 2Π
akRa magazine 

 

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ (ASTRA.TV)

(update) Στις 13-2-16:  Σχετικά με την παρουσία μου στη σειρά 'In Search of Aliens' και την σχέση της Σαντορίνης με "εξωγήινους" και με την καταγραφή παραφυσικών φαινομένων στο λοβοκομείο της Χίου, και σε άλλα μέρη του κόσμου. 

Στις 16-5-15: Περί Αστικών Θρύλων και των πρόσφατων ερευνών μου -με τις ομάδες Urban Tales και Timetravel.gr- στο Πήλιο, και σε άλλες γειτονικές περιοχές.

Στις 17-1-15: Με θέμα τις έρευνές μου στη Ρουμανία, ακολουθώντας τα ίχνη του ιστορικού "Δράκουλα", και στη Σκωτία, διερευνώντας (και...φωτογραφίζοντας) τον θρύλο της "Νέσι", του διάσημου "τέρατος" του Λοχ Νες...

Στις 27-9-14: Με θέμα τη "Μόρα"...

Επίσης, τηλεφωνική παρέμβαση στις 11-10-14, για το θέμα των "δαιμονικών σκυλιών" 

PARTICIPATING IN THE H2 SERIES, "IN SEARCH OF ALIENS" WITH GIORGIO TSOUKALOS

In the summer of 2014, I was invited to participate in the History Channel (H2) series, In Search of Aliens, and discuss with Giorgio Tsoukalos, Plato's "Atlantis" and other relevant myths. The filming of the segment took place between June 3rd and 6th, at various locations on the island of Santorini...
Such as, at the excavation site of the ancient settlement of Akrotiri

  

As well as on Ancient Thera...

The selected scenes were used in
The pilot episode...
IN SEARCH OF ALIENS S01 E01 : The Hunt for Atlantis

and  
the Season's Finale...
IN SEARCH OF ALENS S01 E10 The Alien Code

(disclaimer: The above videos can be found freely uploaded at dailymotion - They are presented here for notification purposes and I have no financial profit from this. I do encourage fans and visitors of this page to seek them -in better resolution- at H2) 

P.S: It certainly would have been nicer if more from the scenes we had filmed at Akrotiri had made their way into the final edit, but the time for the Santorini segment was restricted to just one third of the episode. Anyway, we had a great time there with Giorgio, his lovely wife, Krix, and the rest of the crew. And besides, that did get me my own name listing in the Imdb website...

 
(photo taken by my friend, Matt Mavridoglou, in his living room in N.Y, while watching on his TV set the series' premiere episode...)

INTERVIEW FOR THE 'GREEK PARANORMAL SOCIETY' TEAM

Interview with Jonathan Bright for The 'Greek Paranormal Society' team

(click here for the full version in Greek)

Jonathan Bright is one of the leading Greek modern researchers of the paranormal. Some of his writings have been published in several compilations from Archetypo and agnosto publications and over the last 20 years he has contributed various pieces in Greek magazines, such as Strange and Mystiki Ellada (i.e. ‘Secret Greece’), and recently, in Fortean Times. In Greece, he is also known from his frequent appearances in television shows such as Oi Pyles tou Anexigitou (i.e. ‘Gates of the Unexplained’) and Kodikas Mystirion (i.e. ‘Code of Mysteries’) and his interviews for the press, various websites and radio shows. More recently, he has also appeared as a guest in the H2 series In Search of Aliens (episode 'The Hunt for Atlantis'). Over the last years he has been investigating famous and less known legends and mysteries around the world and it is in his upcoming plans to present the important and mind boggling material that he had gathered from these investigations in public, both in Greece and abroad. 

1) Jonathan, first of all, on behalf of the Greek paranormal society, I'd like to thank you for accepting our invitation to this interview. You are among the few persons in Greece to have carried out investigations seeking proof and knowledge in regards to the existence of ‘spirits’. So, I've been really looking forward to asking you, ...what is ghost-hunting to you? 
Thank you for the invitation. To begin with, I have to clarify that the target of my investigations has never been to prove the existence of ‘spirits’; in contrast to the general prevailing belief for those concerned with such issues, my venture into ‘strange’ and the exploration of the unknown is not a result of some need to confirm the continuity of existence after death.  Answers to such questions -usually described as ‘metaphysical’- can be obtained through a philosophical pursue of these ideas which is usually the outcome of the inner quest for knowledge (the most important answers, I believe, can be obtained from the exploration of the ‘inner self’) rather than from the external search, the results of which usually are limited to a phenomenological observation, which most of the times is insufficient to provide safe conclusions. 

This certainly does not reduce by any means the worth of external research and investigarion –we really live in a strange world and it is natural for us to feel the need to become familiar and define our exact position in it.  And in spite of the marginalization that usually comes along, there is enough charm in the role of ‘explorer’ that we are invited to perform in our quest for studying and shedding light to its less known and mysterious extremities. 

As such a type of investigation, ‘ghost-hunting’ can, up to a certain extent, fulfill this part and provide enough excitement to the ambitious ex(o-)plorers. However we must note that with the raising publicity that it has been gaining in the last decades, mainly through the numerous reality shows and relevant films that are being produced each year, it has now established its own culture, from which certain orientations have become clear, as far as the targets of the investigation are concerned and the clues that are anticipated to be found. The standard practice which is being followed, strongly based on the documentation of energy or wave ‘anomalies’ with the use of various types of devices, seems like an attempt to secure a scientific (‘pseudo-scientific’ according to others) basis for the investigation.  On the other hand, there is the opposing view that the interpretation of data procured in this way, as a result of the presence of ‘spirits’ is entirely groundless –to which, mostly, I also agree –as is the belief in ‘spirits’ itself for that matter, which in ghost-hunting is accepted a priori.  
Although I believe I am among the first to have presented this type of investigation in Greece, (at least in accordance with the modern techniques followed in its current form), with the publication in Mystiki Ellada of the investigation of a ‘poltergeist’ case that I had performed in a house in Athens, I generally try to act free from any dogmatic forms and axiomatic beliefs. If there is a motto that could largely reflect the principles that characterize my own investigation that would be ‘nothing is axiomatically accepted – everything is open to investigation’...

What personally intrigues me is not a proof that ‘spirits’ of the dead exist among us, but rather the investigation of phenomena that, in spite of being known for hundreds or thousands of years, still remain covered by a dark veil of mystery. By ridding of all conventionally accepted beliefs and bias (from whichever source they may originate), I feel I’m moving in the right direction towards that which really interests me: the truth behind such mysterious phenomena that both tradition and science, so far have been unable to efficiently explain, with their approach limited to scratching the surface and to deal with these phenomena by creating a terminology that is simply used to categorize them, and provide the illusion that such mysteries are well studied and sufficiently understood.

So, taking all the above into consideration, I generally prefer referring to what I do as the 'investigation of particular places and strange phenomena' rather than ‘ghost-hunting’.  

2).If you had the luxury of organizing a team of researchers -‘hunters’, what sort of people would you choose? (by setting certain age criteria, for instance, or even their specializing in certain fields?) Would you include in your team a medium? An ‘alafroiskiotos*'? A skeptic? 

(*the word 'alafroiskiotos' literally means 'light-shadowed': In Greek folklore, usually the one who is able to see faeries and spirits and perceive the Otherworld)

Actually there are several friends and fellow-researchers that have already participated in my investigations. Sometimes we were just a team of two and other times sufficient enough (7-8 members) to split to two groups, but we always acted as a team, with the responsibilities distributed according to the occasion, the special capabilities of each person and the number of available hands (-unfortunately my own pair in almost none of these cases have felt sufficient). To this informal team I have given the name ‘Urban Tales’ (or ‘Jonathan Bright’s Urban Tales’, since the only steady nucleus and organizer of these investigations has always been me), and this I still use in most of my expeditions.
You are asking if there would be place for an alafroiskiotos, a medium or a skeptic in such a team. Well, I think that a certain dose of all these qualities I possess myself. To some extent everything is useful and can be profitable to an investigation when applied in the proper way and at the right dose. For example, there are moments while I'm investigating such a place that I may suddenly feel an impulse to act in a particular way, snap a picture turning to a particular direction, choose to use a particular device, etc. I certainly cannot tell what would have happened had I acted in a different way, but I believe that some important clues in my investigations have come up in this way.
I will certainly agree that personal experience by itself cannot be easily accepted as objective evidence. However just as certain instruments detect fluctuations in a certain field, so does the human body respond to the various types of energy in which it is exposed and affected (the electromagnetic energy for instance, the detected sudden changes in which, even in 'ghost-hunting', are interpreted as a possible indication of something else that may also be taking place), so I don't think that it's wrong to pay attention to signs that may be caught by one's internal antenna -always examining the role that psychological state may also play in the formation of the experience to the concerned individual/witness at the given time. 
As many of my friends are well aware (particularly those who have been required to assist in carrying) to such investigations, I usually carry along a number of bags filled up with cameras, recorders, and all kinds of weird little instruments and gadgets, some of which even of my own invention. I may eventually experiment with some of them ('everything is open to investigation'), but, as I have earlier said, this doesn't necessarily make the investigation more scientific since the interpretation of the indications and clues and their exact meaning is not always very clear. There are times when intuitional perception (which may be more active in individuals more sensitive to certain frequencies) could prove equally important, particularly considering that we are dealing with phenomena that cannot always be perceived through our main senses. And besides, the idea that every observer -consciously or subconsciously- may potentially interact with that which is being observed is entirely scientific, so in any case, one cannot just simply exclude from the research the human factor.

Generally I am rather cautious with 'mediums', like the ones that we see participating in such shows; after all, skepticism is indeed necessary up to a point (-I'm basically skeptical, but not skeptic). But even though I never had the opportunity to try this (maybe because I hadn't happened upon such a person that I could trust yet), I wouldn't see a reason not to allow the participation of a 'sensitive' individual in an investigation and experiment with his/her abilities, just as we would have done with all those instruments and gadgets, the efficiency of which for this use is equally questioned. After all, the topic of persons that are able to demonstrate such special abilities at will has been thoroughly studied in the last century by Parapsychology (-in my library I do have several old volumes with printings from the Society of Psychical Research with excessive documentation of such experiments).  

But in any case, I repeat, whenever the collected data had to pass through subjective filters they will need to be examined with extra care and caution and possibly in comparison with other available clues. Balance is the key here.
Practically though, when the duration of the investigation is limited, I'm usually left with very little time for experimentation other than with the use of the various documentation/recording devices that I carry with me, which cover a range far more extensive than the perceptual field of our sense organs. And since in this way I have collected a substantial number of impressing clues, I like to say that more 'alafroiskiotes' than myself are... my cameras!

3.) What has your experience shown so far in regards to the presence of spirits? And are there 'good' and 'evil' spirits? 
With the term 'spirit' we usually refer to some part of consciousness or 'ego' that is believed, under certain circumstances, after death to be left behind somehow trapped to our world, and 'haunt' a certain place -or a person.  Although traditionally these words are used a synonyms, for me 'spirit' has a much different meaning than the word 'ghost', which comes from Old English 'gast', meaning something frightening ('gaestan' means 'to frighten'), or 'phantom', which comes from Greek 'fantasma' (etymologically has the same meaning with 'apparition'), from the verb 'faeno'(pheno)=appear (not from 'fantasy' as some believe), that is, a 'pheno-menon'... A 'spirit' is something more specific, it is not just a phenomenon, (something that appears or that is otherwise perceived), but also an interpretation.

Having made this clarification, now I can say that, so far, the data that I have gathered cannot tell me much about the presence or no-presence of 'spirits'. I can show you a number of 'apparitions', or even 'ghosts', (believe me, some of them can definitely induce fright) that I have documented, but I am in no position to positively claim that among them there are 'spirits', too... By saying that (the reason why I earlier mentioned that phenomenological observation is insufficient to provide safe conclusions), I mean that even when during the investigation we document a manifestation that may appear to match the traditional idea prevailing for 'spirits' (the image of 'phantom faces' with clearly defined features, 'full body apparitions', even sound recordings, such as voices, etc) nobody can tell for sure whether what has been documented is a 'consciousness' trapped in space, or something different... 
For example, it could be a cold 'imprint' that, like a picture, or a movie scene could have been recorded at the specific spot in a mysterious, unknown (and yet, possibly natural) way, that under certain circumstances is being projected or played back as an echo. Or it could be some sort of 'thoughtform' (-'tulpa'). Even in cases where there appears to be some sort of response to certain challenges or something that looks like an interraction with the investigator, this sound, this image could to some extent be projected, draw power (and perhaps even materialize) from the subconscious of the investigator himself, or of another witness who may be present– an approach mainly investigated by parapsychology. And obviously there are more possible explanations, as well as ideas that we are in no position to understand just yet.

These are all theoretical approaches of course, as theoretical is also the idea of ‘spirits’. All I can do is to constantly keep these traditional beliefs at the edge of my mind, and try to put them to test at every opportunity.

I have participated in several extensive discussions about the subject of ‘spirits’, oftentimes even on TV, so there is no need to repeat my views here. However, if someone is willing to accept the traditional explanation, then I presume, from there it’s easy to proceed with dividing spirits to ‘good’ and ‘evil’, since while being alive, according to their character, people may too be classified in these two categories. 
But there is something still that I consider very important.  As it is well known, an enigmatic and controversial subject that has been the center of my studies and researches for many years is that of the ‘Shadow’. Exactly what is the ‘Shadow’? …I certainly would not describe it as a ‘spirit’, but rather as ‘energy’, or perhaps a ‘maelstrom’. I will not discuss the issue farther at present (anyone interested may read some of my views at the separate blog dedicated particularly in this subject), but I do mention the ‘Shadow’ here, because I have observed that a very large amount of phenomena that are traditionally attributed to ‘spirits’, like the 'old-hag'/'nightmare' (sleep paralysis with so called 'hallucinations'), 'poltergeists', and even ‘demons’ (the concept of ‘Devil’ also includes several elements borrowed from there), in fact originate from the 'Shadow'. 

4.) A last question, before I thank you for your time. What kind of advice you would give to ambitious researchers/ghost-hunters? 

Finally, a question that I can reply in a single line. Well, my friend, everything you want to know is here... :) 

Source: https://www.facebook.com/greekparanormalsociety/posts/655665257821665

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ JONATHAN BRIGHT ΣΤΗΝ GREEK PARANORMAL SOCIETY

(click here for a shorter version in English)

Ο Jonathan Bright είναι ένας απ' τους γνωστότερους σύγχρονους Έλληνες ερευνητές του παράξενου. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά συλλογικά έργα των εκδόσεων Αρχέτυπο και άγνωστο και σε περιοδικά όπως το Strange και Μυστική Ελλάδα, και πιο πρόσφατα στο Αγγλικό, Fortean Times. Στην Ελλάδα είναι επίσης γνωστός από τις εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως οι Πύλες του Ανεξήγητου και ο Κώδικας Μυστηρίων, αλλά και συνεντεύξεις σε διάφορες ραδιοφωνικές εκπομπές και σελίδες του διαδικτύου. Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την διερεύνηση γνωστών θρύλων και μυστηρίων κι έχει συγκεντρώσει ένα πλούσιο υλικό, η παρουσίαση του οποίου στην Ελλάδα και το εξωτερικό είναι στα άμεσα σχέδιά του.  

1)Φίλε jonathan καταρχάς εκ μέρους του greek paranormal society σε ευχαριστούμε που απάντησες θετικά στην πρόσκληση μας για αυτή την συνέντευξη. Είσαι ένας από τους λίγους εντός Ελλάδας που έχεις ασχοληθεί με έρευνες για την απόδειξη των "πνευμάτων" και για συλλογή πληροφοριών. Μπαίνω κατευθείαν στην ερώτηση μου. Τί είναι για σένα το ghost hunting?

Κι εγώ σας ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Καταρχήν θα πρέπει να διευκρινήσω πως οι έρευνές μου ποτέ δεν είχαν ως στόχο την απόδειξη της ύπαρξης «πνευμάτων» κι αυτό γιατί, σε αντίθεση ίσως με την γενική εντύπωση που υπάρχει για όσους ενδιαφέρονται για τέτοια θέματα, η ενασχόλησή μου με το παράξενο και η προσπάθεια εξερεύνησης του αγνώστου δεν είναι αποτέλεσμα της ανάγκης επιβεβαίωσης πως υπάρχει συνέχεια μετά τον θάνατο.  Απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα, που συνήθως χαρακτηρίζονται «μεταφυσικά», μπορεί κανείς να λάβει μέσα από τη φιλοσοφική διερεύνηση αυτών των ζητημάτων, που είναι αποτέλεσμα κυρίως της εσωτερικής αναζήτησης (τις σημαντικότερες απαντήσεις νομίζω πως τις παίρνει κανείς ερευνώντας τα μυστικά του «εαυτού») και λιγότερο της εξωτερικής έρευνας, τα αποτελέσματα της οποίας συνήθως περιορίζονται σε μια φαινομενολογική παρατήρηση που δεν είναι αρκετή για να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα.

Αυτό φυσικά δεν ακυρώνει την αξία της εξωτερικής έρευνας – ζούμε μέσα σ’ έναν παράξενο κόσμο, και είναι λογικό να νιώθουμε την ανάγκη να τον γνωρίσουμε, προσδιορίζοντας έτσι τη θέση μας σ’αυτόν. Και, παρόλη την περιθωριοποίηση που συνήθως συνεπάγεται, κρύβει αρκετή γοητεία ο ρόλος του «εξερευνητή» που καλούμαστε να παίξουμε, στην προσπάθεια ν’ανακαλύψουμε και να μελετήσουμε τις πιο άγνωστες και μυστηριώδεις πτυχές του. 

Το ‘ghost-hunting’, ή «κυνήγι φαντασμάτων», λοιπόν, για το οποίο με ρώτησες, ως μια τέτοια μορφή έρευνας μπορεί σε κάποιο βαθμό να εκπληρώσει αυτό το έργο και να προσφέρει αρκετές συγκινήσεις σε φιλόδοξους «εξ-ερευνητές». Βέβαια με την ολοένα αυξανόμενη προβολή του τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως με τις πολυάριθμες ριάλιτι σειρές και τις σχετικές ταινίες που παράγονται κάθε χρόνο, πλέον έχει δημιουργήσει τη δική του κουλτούρα, μέσα από την οποία διαφαίνονται και κάποιοι αρκετά σαφείς προσανατολισμοί όσον αφορά τους στόχους της έρευνας και τα στοιχεία που αυτή ευελπιστεί να συλλέξει. Η συνήθης μεθοδολογία που ακολουθείται, η οποία στηρίζεται στην παρατήρηση και καταγραφή ενεργειακών ή κυματικών «ανωμαλιών» με τη χρήση διαφόρων μικροσυσκευών και μηχανημάτων φιλοδοξεί να προσδώσει ένα επιστημονικό (ή, κατ' άλλους, «ψευδο-επιστημονικό») υπόβαθρο και μεγαλύτερο κύρος στην έρευνα. Στον αντίποδα βέβαια, υπάρχει η άποψη πως η ερμηνεία των δεδομένων που προκύπτουν με αυτόν τον τρόπο ως ένδειξη ή ακόμα και απόδειξη της παρουσίας «πνευμάτων» στον χώρο είναι αυθαίρετη, κάτι που σε μεγάλο βαθμό θεωρώ πως είναι σωστό -άλλωστε αυτό ισχύει και για την ίδια την πεποίθηση περί της ύπαρξης «πνευμάτων», που κατά κανόνα, στο 'ghost hunting' γίνεται αξιωματικά αποδεκτή.

Αν και είμαι νομίζω από τους πρώτους που παρουσίασαν στην χώρα μας αυτό το είδος της έρευνας, σύμφωνα τουλάχιστον με τα πρότυπα της τεχνικής που ακολουθείται στη σύγχρονή της μορφή, με την παραστατική δημοσίευση στο περιοδικό Μυστική Ελλάδα της έρευνας μιας περίπτωσης ‘poltergeist’, που είχα διεξαγάγει σε κάποιο σπίτι στην Αττική, γενικότερα, προσπαθώ να λειτουργώ απελευθερωμένος από κάθε τύπου φόρμες και κάθε λογής αυθαίρετες αποδοχές. Αν υπήρχε κάποιο motto που να αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό τις αρχές που εφαρμόζω στην δική μου έρευνα, αυτό θα ήταν, «τίποτα δεν γίνεται αξιωματικά αποδεκτό – τα πάντα είναι ανοικτά προς διερεύνηση...»

Εκείνο που προσωπικά λοιπόν με ιντριγκάρει δεν είναι η απόδειξη πως υπάρχουν «πνεύματα» νεκρών που εξακολουθούν να βρίσκονται ανάμεσά μας, αλλά γενικότερα, η διερεύνηση φαινομένων τα οποία, αν και είναι συνήθως γνωστά για εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια, εξακολουθούν να είναι σκεπασμένα από ένα πέπλο μυστηρίου. Αποβάλλοντας τις συμβατικές αποδοχές και προκαταλήψεις (απ’ όποιον χώρο κι αν προέρχονται αυτές), πιστεύω πως έρχομαι πιο κοντά σ’ αυτό που κατά βάση μ’ ενδιαφέρει: στην προσέγγιση της αλήθειας που βρίσκεται πίσω από τέτοια μυστηριώδη φαινόμενα, που τόσο η Παράδοση, όσο κι η επιστήμη αδυνατούν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να εξηγήσουν ικανοποιητικά και συνήθως αρκούνται στο να εξετάζουν επιδερμικά και να δημιουργούν ορολογίες με τις οποίες το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η κατηγοριοποίησή τους. Και μαζί μ' αυτό, τη δημιουργία της ψευδαίσθησης πως τα φαινόμενα αυτά έχουν διερευνηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό και είναι επαρκώς κατανοητά.

Με γνώμονα τα παραπάνω λοιπόν, γενικά προτιμώ να αναφέρομαι σ' αυτό που κάνω ως «έρευνα κάποιων ιδιαίτερων τόπων και παράξενων φαινομένων», παρά ως «κυνήγι φαντασμάτων».

  

2).Εαν είχες την πολυτέλεια να φτιάξεις μια ομάδα ερευνητών-κυνηγών, τι άτομα θα διάλεγες?(π.χ από ηλικίες μέχρι και ειδικούς σε κάποιους τομείς). Θα έβαζες στην ομάδα σου ένα μέντιουμ? ή έναν αλαφροίσκιωτο? έναν σκεπτικιστή?

Σε πολλές από τις έρευνές μου έχουν συμμετάσχει διάφοροι φίλοι ερευνητές. Άλλοτε είμασταν μόνο 2 άτομα, κι άλλοτε αρκετοί (7-8) ώστε να χωριστούμε σε δύο μικρότερες ομάδες, αλλά κάθε φορά λειτουργούσαμε συλλογικά, με τις αρμοδιότητες να μοιράζονται ανάλογα με την κάθε περίσταση, τις ιδιαίτερες ικανότητες του καθενός και βέβαια τον αριθμό των διαθέσιμων χεριών (-δυστυχώς, τα δύο δικά μου, σε καμία σχεδόν τέτοια έρευνα μέχρι σήμερα δεν μου φάνηκαν αρκετά...). Μάλιστα την άτυπη αυτή ομάδα, την έχω ονομάσει ‘Urban Tales’ (ή ‘Jonathan Bright’s Urban Tales’, μια και ο σταθερός πυρήνας και οργανωτής των ερευνών ήμουν εγώ), και έτσι συνήθως υπογράφω τις διάφορες εξερευνητικές μου αποστολές.

Με ρωτάς, αν θα υπήρχε χώρος για έναν αλαφροϊσκιωτο, ένα μέντιουμ, ή έναν σκεπτικιστή μέσα σε μια τέτοια ομάδα. Λοιπόν, νομίζω πως μια δόση από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχω κι ο ίδιος... Σε κάποιο βαθμό όλα χρειάζονται και ίσως όλα να μπορούν να προσφέρουν κάτι σε μια έρευνα, όταν διοχετεύονται με τη σωστή δόση και τον σωστό τρόπο. Για παράδειγμα, υπάρχουν στιγμές όταν βρίσκομαι σ' έναν ιδιαίτερο τόπο που μπορεί να νιώσω μια ενστικτώδη παρόρμηση να δράσω μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο, να τραβήξω μια φωτογραφία προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση, να επιλέξω να χρησιμοποιήσω κάποιο συγκεκριμένο όργανο, κλπ... Όπως είναι αυτονόητο, δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για το τι θα συνέβαινε αν οι επιλογές μου ήταν διαφορετικές, όμως νομίζω πως κάποια σημαντικά στοιχεία στις έρευνές μου έχουν προκύψει με αυτόν τον τρόπο.

Βέβαια, θα συμφωνήσω πως η προσωπική εμπειρία από μόνη της δεν μπορεί να γίνει εύκολα αποδεκτή ως «αντικειμενικό» στοιχείο. Όπως όμως τα όργανα καταγράφουν τις διάφορες μεταβολές σε κάποιο πεδίο, έτσι και το ανθρώπινο σώμα είναι εκτεθειμένο σε διάφορες μορφές ενέργειας και επηρεάζεται από αυτές, (όπως για παράδειγμα από την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, η μεταβολή της οποίας ούτως ή άλλως σε τέτοιες έρευνες συνήθως εκλαμβάνεται ως πιθανή ένδειξη και για κάτι άλλο που μπορεί να συμβαίνει στο χώρο), επομένως δεν είναι λάθος να δίνει κανείς προσοχή και στα σημάδια που ίσως συλλαμβάνει η εσωτερική του κεραία –εξετάζοντας βέβαια πάντα και τον ρόλο που η ψυχολογική διάθεση μπορεί να παίζει στη διαμόρφωση της εμπειρίας την δεδομένη στιγμή.

Όπως ξέρουν καλά αρκετοί φίλοι μου (ειδικά εκείνοι που έχει χρειαστεί να βοηθήσουν στο κουβάλημα), σε τέτοιες αποστολές, συνήθως φέρνω μαζί κάμποσες τσάντες με μηχανήματα καταγραφής, μετρητές και κάθε λογής παράξενα γκατζετάκια -ορισμένες φορές, ακόμα και δικής μου επινόησης. Μπορεί κάποια στιγμή να πειραματιστώ μ’ αυτά («τα πάντα είναι ανοικτά προς διερεύνηση»), αλλά, όπως είπα και νωρίτερα, αυτό δεν κάνει απαραίτητα την έρευνα πιο «επιστημονική», αφού η ερμηνεία των όποιων ενδείξεων και η ακριβής σημασία τους δεν είναι πάντα ξεκάθαρη και σαφής. Υπάρχουν φορές που η «διαισθητική αντίληψη» (που μπορεί να είναι πιο οξυμένη σε άτομα περισσότερο «ευαίσθητα» σε κάποιες συχνότητες) θα μπορούσε να αποδειχτεί το ίδιο σημαντική, αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για φαινόμενα που συχνά δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά με τις βασικές μας αισθήσεις. Κι έπειτα, η ιδέα πως ο παρατηρητής –συνειδητά, ή ίσως και υποσυνείδητα- μπορεί να αλληλεπιδρά με το φαινόμενο που παρατηρείται είναι καθαρά επιστημονική, επομένως έτσι κι αλλιώς υπεισέρχεται στην έρευνα ο ανθρώπινος παράγοντας.

Γενικά είμαι αρκετά επιφυλακτικός με τα «μέντιουμ» που βλέπουμε κάποιες φορές να συμμετέχουν σε τέτοιες εκπομπές, όπως είπαμε άλλωστε, ο σκεπτικισμός είναι επίσης απαραίτητος σε κάποιο βαθμό (είμαι καταρχήν σκεπτικός, αλλά όχι σκεπτικιστής). Ωστόσο, αν και δεν έχει τύχει να το δοκιμάσω ποτέ (ίσως επειδή δεν έχω γνωρίσει το κατάλληλο τέτοιο άτομο που θα μπορούσα να εμπιστευτώ), δεν θα έβλεπα το λόγο να αποκλείσω τη συμμετοχή σε μια έρευνα ενός ιδιαίτερα «ευαίσθητου» ατόμου και να πειραματιστώ με τις δυνατότητές του, όπως θα έκανα και με κάποια από εκείνες τις παράξενες συσκευές. Άλλωστε με τη διερεύνηση των ικανοτήτων των μέντιουμ έχει ασχοληθεί τον περασμένο αιώνα αρκετά η Παραψυχολογία -στη βιβλιοθήκη μου έχω τόμους ολόκληρους από εκδόσεις της Εταιρείας Ψυχικών ερευνών με εκτενείς καταγραφές τέτοιων πειραμάτων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, επαναλαμβάνω, όταν τα δεδομένα περνούν μέσα από υποκειμενικά φίλτρα θα πρέπει να εξετάζονται πολύ προσεκτικά και συνδιαστικά με όλα τα υπόλοιπα διαθέσιμα στοιχεία. Το μυστικό είναι να υπάρχει ισορροπία.

Στην πράξη πάντως, όταν η διάρκεια της έρευνας είναι περιορισμένη, μου μένει πολύ λίγος χρόνος για άλλους πειραματισμούς, αφού συνήθως ρίχνω το μεγαλύτερο βάρος στα πολυάριθμα και ποικίλα μέσα καταγραφής που έχω πάντα μαζί, τα οποία καλύπτουν ένα αρκετά ευρύτερο φάσμα από αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τα αισθητήρια όργανα. Επειδή μάλιστα αυτά που καταγράφονται αρκετές φορές είναι εντυπωσιακά, συνηθίζω να λέω ότι περισσότερο «αλαφροϊσκιωτες» από μένα είναι οι... φωτογραφικές μηχανές μου...

3.)Η εμπειρία σου μέχρι τώρα τι σου έχει δείξει για την παρουσία πνευμάτων? και κάτι ακόμη, υπάρχουν "καλά" και "κακά" πνεύματα?

Με τον όρο «πνεύμα» συνήθως αναφερόμαστε σε κάποιο μέρος της συνείδησης, ή του «εγώ», που πιστεύεται πως κάτω από κάποιες συνθήκες μπορεί να μένει παγιδευμένο μετά τον θάνατο και να «στοιχειώνει» κάποιον χώρο, ή κάποιον άνθρωπο. Η έννοια αυτή, (παρόλο που παραδοσιακά συχνά ταυτίζονται) για μένα είναι τελείως διαφορετική από εκείνη του «φαντάσματος» (πλησιέστερη ετυμολογικά αγγλική λέξη, 'apparition'), που βασικά είναι αυτό που φαίνεται –από το ρήμα «φαίνω»-, ένα φαινόμενο. Το «πνεύμα» είναι κάτι πιο συγκεκριμένο, δεν είναι μόνο κάτι που φαίνεται, ή που γενικότερα γίνεται με κάποιον τρόπο αντιληπτό, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια ερμηνεία αυτού.

Έχοντας κάνει αυτή τη διευκρίνηση, μπορώ λοιπόν να σου πω ότι τα μέχρι στιγμής δεδομένα που έχω συλλέξει δεν επαρκούν για να μου πουν πολλά σχετικά με την παρουσία, ή μη, «πνευμάτων». Μπορώ να σου δείξω διάφορα «φαντάσματα» που έχω καταγράψει, αλλά δεν μπορώ να ισχυριστώ με βεβαιότητα πως ανάμεσά τους υπάρχουν και «πνεύματα». Λέγοντας αυτό (για να καταλάβεις γιατί έλεγα νωρίτερα πως η φαινομενολογική παρατήρηση δεν είναι αρκετή για να μας δώσει ασφαλή συμπεράσματα), εννοώ πως ακόμα κι όταν κατά τη διάρκεια της έρευνας καταγραφεί κάποια εκδήλωση στο χώρο, που φαινομενικά ίσως και να ταιριάζει με την παραδοσιακή ιδέα που έχουμε περί «πνευμάτων», (όπως για παράδειγμα, η εικόνα φασματικών προσώπων με ξεκάθαρα χαρακτηριστικά, ή ακόμα και ολόκληρων ανθρωπίνων σιλουετών, ή ηχητικά ντοκουμέντα, όπως φωνές), κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος κατά πόσο αυτό που κατέγραψε είναι μια «συνείδηση» που έχει παγιδευτεί στο χώρο, ή αν πρόκειται για κάτι διαφορετικό... Θα μπορούσε για παράδειγμα να είναι κάποιο ψυχρό αποτύπωμα, που σαν φωτογραφία, ή κινηματογραφική σκηνή έχει με κάποιον μυστηριώδη και άγνωστο (αλλά φυσικό ίσως) τρόπο χαρακτεί στο σημείο, και υπό κάποιες συνθήκες να προβάλλεται, ή να αναπαράγεται σαν ηχώ... Ή, να πρόκεται για κάποιο είδος «σκεπτομορφής». Ακόμα και στην περίπτωση που υπάρχει ανταπόκριση σε πιθανές προκλήσεις του ερευνητή κι αλληλεπίδραση μαζί του, θα μπορούσε το αποτέλεσμα, ο ήχος, η μορφή, σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό, να πηγάζει, ή να αντλεί δύναμη και να υλοποιείται από το υποσυνείδητο του μάρτυρα (-μια προσέγγιση την οποία κυρίως διερευνά η «παραψυχολογία»). Και υπάρχουν κι άλλες πιθανές εξηγήσεις, όπως βέβαια και πράγματα που δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε ακόμα.

Όλα αυτά βέβαια είναι θεωρητικές προσεγγίσεις, όπως θεωρητική είναι και η ιδέα περί «πνευμάτων»... Και φυσικά όλες αυτές τις παραδοσιακές αντιλήψεις τις έχω πάντα στην άκρη του νου έτοιμες προς διερεύνηση, και σε κάθε ευκαιρία προσπαθώ να πειραματίζομαι μαζί τους.

Έχω συμμετάσχει σε πολλές εκτενείς συζητήσεις αναφορικά με το θέμα των «πνευμάτων», κάποιες φορές και τηλεοπτικά, οπότε δεν χρειάζεται να κουράσω επαναλαμβάνοντας εδώ τις απόψεις μου. Αν πάντως κάποιος δεχτεί την παραδοσιακή ερμηνεία τους, τότε νομίζω πως εύκολα μπορεί να προχωρήσει και στον διαχωρισμό τους σε «καλά» και «κακά» πνεύματα, αφού κι όταν ακόμα βρίσκονται εν ζωή, οι άνθρωποι με βάση τον χαρακτήρα τους μπορούν να χαρακτηρίζονται «καλοί» ή «κακοί»...

  

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα που θεωρώ πολύ σημαντικό. Όπως σε πολλούς είναι γνωστό, ένα ζήτημα που μ’ έχει απασχολήσει ιδιαίτερα στις μελέτες και τις έρευνές μου είναι αυτό της «Σκιάς». Τί ακριβώς είναι η «Σκιά»; ...Σίγουρα δεν θα την χαρακτήριζα «πνεύμα», αλλά περισσότερο θα την παρομοίαζα με «ενέργεια», ή «δίνη»... Δεν θα επεκταθώ περισσότερο (όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει σχετικά στο ειδικό blog που έχω σχετικά με αυτό το θέμα), αναφέρω όμως εδώ τη «Σκιά» γιατί έχω διαπιστώσει ότι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, φαινόμενα που παραδοσιακά αποδίδονται σε «πνεύματα», όπως η «μόρα», τα ‘poltergeist’, ή ακόμα και σε «δαιμόνια» (ακόμα κι η ιδέα του «διαβόλου» εμπεριέχει πολλά στοιχεία της), απορρέουν απ’ αυτήν. 

4.)Έχουμε δει ομάδες ghosthunting να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται πολύ γρήγορα. Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι γίνεται αυτό? γιατί το ghost hunting στην Ελλάδα είναι υπαρκτό μόνο σε σελίδες του internet και εκπομπές σε "μικρούς" ράδιο-τηλεοπτικούς σταθμούς?

Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία που μου θύμισες με αυτήν την ερώτηση, που πιστεύω πως λέει αρκετά για την Ελληνική πραγματικότητα...

Η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε ομάδα Ελλήνων «κυνηγών φαντασμάτων» στην τηλεόραση, πρέπει να ήταν σε μια πρωινή Κυριακάτικη εκπομπή του ANT-1, το 2005, αν θυμάμαι καλά. Επίσης θυμάμαι τις πολύ χαρακτηριστικές νότες του κλασικού κομματιού του Ray Parker, Jr., να ακούγεται ως εισαγωγή για τη συγκεκριμένη ενότητα, και τον οικοδεσπότη της εκπομπής, Νίκο Μάνεση, έχοντας μάλλον διαβάσει αρκετά καλά το βλέμμα που έριχνα εκείνη τη στιγμή στον φίλο, Βασίλη Σάιτ, που καθόταν απέναντί μου, να παρεμβαίνει άμεσα προσπαθώντας να διορθώσει κάπως τα πράγματα, διευκρινίζοντας πως το ζήτημα που θα κουβεντιάζαμε ήταν αρκετά σοβαρό.  

Παρά ταύτα, κατά τη διάρκεια εκείνης της συζήτησης, βρέθηκα σε αντιπαράθεση με δύο βουλευτές, που είχαν ξεμείνει στο πάνελ απ' την προηγούμενη συζήτηση (για την ιστορία, ο ένας ήταν ο Άρης Σταθάκης, που δεν έκρυβε την περιφρόνησή του για το θέμα, μια και είχε πιο σοβαρά θέματα ν' ασχοληθεί: όπως, ας πούμε, τα...αυτοκίνητα). Κάποια στιγμή μάλιστα, ο έτερος βουλευτής (το όνομά του μου διαφεύγει), με όλη τη σοβαρότητα, μας ρώτησε εάν είχαμε κάποιο πτυχίο που να μας παρείχε την αρμοδιότητα να μπορούμε να μιλάμε σχετικά και να ασχολούμαστε με το θέμα.

Εξήγησα λοιπόν στους βουλευτές πως αυτό που κάναμε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα ακριβό χόμπυ, αφού δεν κερδίζαμε χρήματα απ’ αυτό, αλλά επίσης τόνισα πως για την έλλειψη σχετικής παιδείας, που να παρέχεται από το κράτος εδώ (όπως κάποια παρεμφερή θέματα διδάσκονταν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού) υπεύθυνοι φυσικά δεν είμασταν εμείς, που προκειμένου ν' αναπληρώσουμε το κενό, είμασταν υποχρεωμένοι να επενδύουμε πολύ μεγάλα ποσά για να εξασφαλίσουμε την απαραίτητη βιβλιογραφία μόνοι μας...

Αυτό λοιπόν είναι ένα από τα σημαντικά προβλήματα που έχουν τέτοιες έρευνες στην Ελλάδα. Εκείνος που ενδιαφέρεται πραγματικά, θα πρέπει να επενδύσει μεγάλα κεφάλαια για να αποκτήσει την απαραίτητη παιδεία και γνώση, τα οποία εξαρχής γνωρίζει πως είναι απίθανο να αποσβέσει μελλοντικά, αφού οι έρευνες αυτές, όσο σοβαρές και πρωτοποριακές κι αν είναι, πολύ δύσκολα θα επιφέρουν οικονομικά οφέλη που να επαρκούν για να εξασφαλίσουν πως θα μπορούσε κανείς να ασχοληθεί μ’ αυτές επαγγελματικά.

Από εκείνη ακόμα την εποχή, κατά καιρούς είχα συμμετάσχει σε συζητήσεις σχετικά με την πιθανότητα κάποιας τηλεοπτικής παραγωγής με τέτοιες έρευνες, αλλά κάτι τέτοιο δεν προχώρησε, είτε γιατί ορισμένες συνεργασίες τελικά δεν ευδοκίμησαν, είτε γιατί απλά δεν μου έγινε κάποια σοβαρή πρόταση κι εγώ δεν είχα τον απαραίτητο χρόνο για να «τρέξω» το θέμα περισσότερο.

Βέβαια, μ’ αυτή την ιδέα κανείς συμβιβάζεται νωρίς, και σε τελική ανάλυση, το πιθανό κέρδος, παρότι χρήσιμο ώστε να μπορεί να χρηματοδοτήσει τη συνέχεια των ερευνών, δεν είναι το βασικό ζητούμενο, όταν κανείς νιώθει αυτή την εσωτερική ορμή για τέτοιες αναζητήσεις. Πολύ απλά λοιπόν, συνέχισα να διεξάγω έρευνες, συγκεντρώνοντας ένα πολύ πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, που, ελπίζω κάποια στιγμή να βρω τον απαραίτητο χρόνο για να βάλω σε μια τάξη και να βρω έναν τρόπο να το αξιοποιήσω, ώστε να μπορώ να το μοιραστώ και με τον κόσμο.

Αυτά τα λέω για να μπορεί κανείς να σχηματίσει μια πιο ολοκληρωμένη άποψη συγκρίνοντας την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, με εκείνην που υπήρχε προ δεκαετίας. Το γεγονός πάντως είναι πως, μέσα σ' αυτό το διάστημα τίποτα δεν άλλαξε στην Ελλάδα στον τομέα αυτόν. Ή μάλλον άλλαξε, αλλά σίγουρα όχι προς το καλύτερο, κι έτσι το θέμα εξακολουθεί να παραμένει υποβαθμισμένο και από κάποιους να αντιμετωπίζεται με δυσπιστία, ή ακόμα και χλευασμό. Κι αυτό, όπως ξέρεις, δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στους ερευνητές, αφού τα άτομα που βιώνουν παράξενες καταστάσεις που θα είχαν ενδιαφέρον να διερευνηθούν, πολλές φορές διστάζουν να επικοινωνήσουν και να μιλήσουν δημόσια γι αυτό, φοβούμενα το πως θα αντιμετωπιστούν από τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Απ’ την άλλη βέβαια, στις νεώτερες τουλάχιστον ηλικίες, σιγά-σιγά δημιουργείται ένα κοινό που επηρεασμένο κυρίως από τις ξένες σειρές, θα ήθελε να δει κάτι ανάλογο κι εδώ. Αυτό άλλωστε είχε ως αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να δημιουργηθούν και νέες ομάδες, όπως παρατήρησες, που ασχολήθηκαν με το 'ghost hunting', κάποιες εκ των οποίων έχουν κατά καιρούς καταφέρει να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των media σε κάποιον βαθμό, και έχουν κάνει απόπειρες να ξεπεράσουν τα όρια της διαδικτυακής παρουσίας, με σκοπό την παραγωγή μιας τηλεοπτικής σειράς. Φαίνεται όμως πως η κατάσταση, αυτήν την εποχή τουλάχιστον, είναι πολύ δύσκολη, αφού η κρίση έχει περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τα κεφάλαια που πριν λίγα χρόνια ξοδεύονταν στα κανάλια με μεγαλύτερη ευκολία.

Αυτό λοιπόν πιθανότατα κάποια στιγμή να αποθαρρύνει άτομα που έχουν επενδύσει μπόλικο χρόνο και αρκετό χρήμα σε τέτοια εγχειρήματα που τελικά δεν έχουν αποδώσει τα προσδοκούμενα, με αποτέλεσμα κάποιες ομάδες, όπως λες, να χάνονται απ' το προσκήνιο.

Προσωπικά θα ήθελα κάποια στιγμή να δω μια τέτοια σειρά να φτάνει στην τηλεόραση, αρκεί βέβαια η παραγωγή να ήταν αξιόλογη. Από δείγματα που έχω δει μέχρι στιγμής από τις διάφορες ομάδες, φαίνεται να υπάρχει προοπτική για κάτι ενδιαφέρον, αν και σίγουρα υπάρχουν και περιθώρια βελτίωσης. Το λέω αυτό γιατί αυτά που βλέπω συνήθως εξαντλούνται σε μια πιστή αντιγραφή των ξένων προτύπων τους -με τα οποία πρότυπα, έτσι κι αλλιώς διαφωνώ, για λόγους τους οποίους εξήγησα νωρίτερα... Χρειάζεται νομίζω κάτι λίγο περισσότερο αυθεντικό, όχι μια απλή εισαγωγή ενός ξένου προϊόντος.

Και είναι λίγο άδικο η έρευνα αυτή σήμερα να μοιάζει τόσο «εισαγώμενη», ενώ η Ελληνική ιστορία έχει μια τόσο πλούσια παράδοση για αυτά τα θέματα, που οι περισσότεροι αγνοούν.

Κάποιος που θα ενδιαφερόταν να διεκδικήσει τον τίτλο του πρώτου Έλληνα «κυνηγού φαντασμάτων», θα έπρεπε να ταξιδέψει τουλάχιστον... 2.000 χρόνια πριν, στην εποχή του αρχαίου φιλοσόφου, Αθηνόδωρου, για τον οποίον ο Πλίνιος ο νεώτερος μας μεταφέρει την ιστορία με το «φάντασμα», (ή, ήταν «πνεύμα»;) που κατάφερε να διώξει από μια στοιχειωμένη οικία των Αθηνών. Τέτοιες ιστορίες λοιπόν που έχουν αποτελέσει κυριολεκτικά την πλατφόρμα κατασκευής πάνω στην οποία στηρίχθηκαν οι παραδόσεις και πεποιθήσεις περί «φαντασμάτων» του Δυτικού κόσμου, συνέβαιναν κάποτε εδώ.

Αλλά γιατί να πάμε τόσο μακριά; ...Πόσοι άραγε έχουν διαβάσει τις αναφορές στις σελίδες του περιοδικού της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών του Τανάγρα σχετικά με τις έρευνες περιπτώσεων 'poltergeist', σε σπίτια σ' όλη την Ελλάδα;

Ο Έλληνας νομίζω πως πρέπει να γνωρίσει την κληρονομιά του και να μάθει την άγνωστη ιστορία του. Κι όταν οι συνθήκες βελτιωθούν και παρουσιαστεί η ευκαιρία, να μπορέσει να γίνει κάτι πραγματικά αξιόλογο κι αυθεντικό. Κάτι που θα αξίζει να προβληθεί ακόμα και στο εξωτερικό.

5.)Για τελευταία ερώτηση και να σε ευχαριστήσω κάπου εδώ...Τι συμβουλές δίνεις σε επίδοξους ερευνητές-κυνηγούς

Να και μια εύκολη ερώτηση που μπορώ να σου απαντήσω σε μια μόνο σειρά. Λοιπόν, τα έχω ήδη γράψει όλα, εδώ..:) 

Πηγή: https://www.facebook.com/greekparanormalsociety/posts/655665257821665